Hiç Gelmemiş Sevgili'ye...

Elimden tek gelen şey, canımı ne kadar çok yaktığını anlaman. Sana ne kadar değer verdiğimi anlaman. Hep aklıma “Lütfen inan bana.” dediğim zaman geliyor. Sonra senin cevap vermemelerinin. Sonra dün tüm gün boyunca bana iyi davrandığın için sevindiğim aklıma geliyor. İçim yanıyor. Sanki mutlu olmam bazılarını kıskandırmış gibi. Mutluluk neden hep çekip gidiyor? Biraz daha kalsaydı… Neden en çok değer verdiğim kişinin beni üzmesini sağlıyor?

En büyük hayalim 15 tatilde yaşadığım tüm şeyleri, seni anlatmaktı kağıtlara. Hatta başlamıştım azar azar. Dünkü olaydan sonra yırtmak istedim hepsini. “Beynimi s*keyim, hayallerimi s*keyim” dedim içimden. Hiç hayallerin canını acıttı mı senin? Hiç hayal kurmanın aptalca bir iş olduğunu düşündün mü mesela? Ben senin sayende düşündüm bunu. Hayal kurmaktan, beni seveceğini düşlemekten nefret ettim.

Sen artık konuşmuyorsun ya, vücudum iflas etmiş sanki… Nefes almak bile güç geliyor bana. 1,5 sene peşinden koşmuş ve tam bulmuşken haksız yere benimle konuşmaman çok koyuyor bana. Hiçbir şey zevk vermiyor. Saçlarımı yolmak istiyorum bazen. İntihar etsem gelir misin diye düşünüyorum… Sonra vazgeçiyorum bu saçma düşünceden. Nedeni de hayatı sevmem değil üstelik, bilirim intihar etsem de gelmeyeceksin… Bir hiç uğruna yok olup gitmek istemiyorum.

Ve zaman geçtikçe hayallerim kirleniyor… Seni hem daha çok seviyor, hem de çok nefret ediyorum senden. Bilmiyorum, umarım geri dönersin. Umarım anlarsın. Her gece ettiğim dualar kabul olur. Tanrı beni hiç üzmedi bugüne kadar. Umarım bir daha üzülmem…