Bu kadar mı küçüldük ey Türk halkı?!

Söze nasıl, ne şekilde başlarım bilemiyorum. Benimle karşıt görüşlü olan bir sürü kişi var farkındayım. Umurumda değilsiniz bunu söylemeliyim. Benim bu kadar Kemalist olmamın nedeninden birisi de ailemin Kemalist olmasıdır. Küçüklüğüm babamın sürekli O'nu anlattığı zamanlarla dolu. O benim için liderden de öte, o benim babam gibi. Hiç tanışmadığım ama bana en değerli hediyeyi, bağımsız yaşayacak bir toprağı vermiş bir baba o. Ben onu hiç görmedim, tanımadım. Küçükken fotoğraflarına bakıp ağlardım. O'nu tanımadığım için hep çok üzülürdüm. İçimdeki sevgi asla eksilmedi. Ama uzun süredir ağlamıyordum. Biliyorum O bunu istemezdi. Savaşmamı ve asla bu vatanı sattırmamamı isterdi. Uzun süreden sonra ilk kez ağladım. Dün... Biliyordum onlar alacaktı bu seçimi ama bu kadar fazla oyla alacaklarını düşünmemiştim. (Hile var orası ayrı mevzu.) Oturdum ve sadece düşündüm. Geleceğimizi düşündüm. Sonra dolabımdaki O'nun fotoğrafını gördüm. Bakamadım O'na ilk defa. Utandım. Elimden bir şey gelmiyor, engel olamıyorum dedim içimden. Kendime kızdım. Ülkeden çekip gitmek istedi bir yanım ama hep Sen'i seven kısmım var ya o engel oldu bana. O kaçmamıştı savaştan. O kadar asker kaçmamıştı ölümden! Ne uğruna? Bir "VATAN" uğruna! O vatan kime emanet? "Türk Gençliğine"! Neredesin ey Türk Gençliği? Bu mu emanete sahip çıkışınız? O kadar insan bir hiç uğruna mı öldü? Yoktan var edilen vatanı böyle mi koruyoruz? Bir kömür, bir para uğruna mı satıyoruz bu vatanı? Bu kadar mı küçüldük, bu kadar mı çıkarcıyız? Bu kadar mı ACİZİZ? Asla kaçmayacağım. İsterlerse öldürsünler hep Ata'mın izinde olacağım. Affet Baba'cığım yine onlar aldı. Ama sonuna kadar asla alamayacaklar... Gözünüz arkada kalmayacak, kemikleriniz sızlamayacak. Rahatça uyuyabileceksiniz. Damarlarımda sizdeki asil kandan var o asla ucuz insanlardan olmayacağım... Milyonlarca evladından birisi...